Fietsen voor je zelfoogst

Soms heeft het voer voor een blog wat langer nodig om te sudderen in mijn hersenpan. Dan is het tempo waarin de woorden komen, wat trager, als bruine bonen die nog even moeten weken om volgezogen te worden en gekookt te kunnen worden. Of zoals de bodem van Stadstuinderij BuitenLeeft, die in de winterperiode weer slaapt om in het voorjaar weer fris te beginnen aan het voeden van de planten die de heerlijkste vruchten voortbrengen. BuitenLeeft is een zelfoogsttuin in Delft, in het natuurgebied vlakbij Delfgauw. Het biedt ruimte aan mensen die de ruimte zelf niet hebben om hun eigen eten te verbouwen. Door een zelfoogstaandeel af te nemen, kun je je eten zelf verbouwen en oogsten. Een jaar geleden Precies een jaar geleden werd ik door Marieke Berkhout, stagiaire bij BuitenLeeft vanuit de opleiding voor biologisch-dynamische landbouw, uitgenodigd om eens langs te fietsen. Nou, dat liet ik me natuurlijk geen tweede keer vragen…. (Of toch wel, want dat eerste bezoek smaakte al snel naar meerverder lezen

Het ontstaan van Noaberhaptrap

Door Fanny Beishuizen Sinds augustus 2017 bestaat er al een ‘Fietsen voor m’n eten – Westland’ groep, die ik eerder via Facebook ben tegen gekomen op een sportgroep voor vrouwen waar ik lid van ben. Het is het idee van Marja van der Ende, die inmiddels een groep van meer dan 2800 mensen in beweging heeft gekregen, met de dagelijkse verslagen van haar fietstochten en meer dan 185 adressen van stalletjes op de regiokaart van het Westland. In die periode was ik bezig met mijn gehele leef en beweegpatroon om te gooien, naar gezond en fit leven. Dit deed ik hardlopend en fietsend. Mijn doel : fit voor mijn 50e, en nooit meer terug naar 60 kilo zwaarder.   Tijdens die tochten langs al die mooie stalletjes bedenk ik hoe dat voor Salland zou zijn. De afstanden zijn veel groter dan in het Westland. Is het aanbod wel genoeg? Een poosje blijft het een leuk idee. Al fietsend onstond zelfs de naam Noaberhaptrap. “Ik trap immers al die hap bij noabers weg” In mei 2018 krijg ik een mail van Sticverder lezen

“Een kilo druiven voor € 1,49 dat wil toch iedereen?” Ik niet!

Langs de weg zie ik een grote abriposter van een grote supermarktketen. Door de speakers van mijn radio buldert een paar minuten later een opgewekt klinkende luidruchtige stem: “Een kilo witte of blauwe druiven voor maar één negenenveertig! Dat wil toch iedereen?”. Nou, ik niet (meer)! Sinds ik weet wat een druiventuinder aan inspanningen verricht en investeringen pleegt om druiven te kunnen telen, een gezond product af te leveren én een gezond bedrijf te kunnen blijven behouden, kunnen we bij € 1,49 nauwelijks spreken van een eerlijke prijs. Uitgeknepen Bij het opzoeken van de bewuste advertentie op de website van de bewuste supermarktketen, is het land van herkomst ver te zoeken. Dat ze uit Nederland komen, valt te betwijfelen. Dat zou kunnen betekenen dat deze druiven ook nog een lange reis hebben afgelegd, wat transportkosten met zich meebrengt. Tel daar de kosten voor reclame bij op die de supermarktketen maakt en dan ben je zo door die € 1,49 heen, ook bij aankoop en verkoop vanverder lezen

Blogs over Courgettesoepfietsen: Kookkluns 2.0

Foto: Gerard Hager Op 1 september vond de eerste Courgettesoepfietsen fietstocht plaats. Blogger Irene Wijn, alias Kookkluns 2.0, schreef er twee blogs over. Courgettesoepfietsen (door Irene Wijn) “Wattes? Ja, je leest het goed, maar ik snap dat er enige uitleg nodig is. Afgelopen  zaterdag hebben we gecourgettesoepfietst, of is het courgettesoepgefietst? Hoe dan ook, het was geweldig. Zoals ik al schreef, ik ben nu woonachtig in het Westland, waar het wemelt van de geweldige stalletjes. Er zijn er zoveel dat Marja van der Ende er een manier van leven van heeft gemaakt. Zo is zij al een jaar niet meer in enige supermarkt te vinden geweest. Al haar boodschappen scoort zij bij stalletjes of kleinere plaatselijke specialiteiten winkels. Gelukkig houdt zij deze heerlijke kennis niet voor zichzelf, maar heeft een bloeiende Facebookpagina en een eigen site Fietsen voor mijn eten- Westland. Op haar site zijn zo’n beetje alle stalletjes in kaart gebracht.” Lees de blog van Irene over Courgetteverder lezen

Fietsen voor m’n … bomen?

door Fanny Beishuizen Gastvrij     Tijdens de Open Boerderijendag van Kleinlangevelsloo sta ik aan een kraampje te vertellen over Fietsen voor m’n eten. Even later krijg ik een kaartje overhandigd van Boer Vincent, die ik later per ongeluk de naam Richard geef op mijn Facebookgroep. Decohof Overgoor: boomkwekerij. Uhm, Vincent, ik geloof niet dat ik iets te eten vind op jouw bedrijf, toch? Hij lacht en zegt: “Kom maar een keer an. Laat ik het je zien.” Mijn nieuwsgierigheid is geprikkeld, en de route van de volgende tocht plan ik naar Hoonhorst. Groots Al heel vroeg kom ik aan op het bedrijf, maar zodra ik de Tibbensteeg te Dalfsen op fiets valt me pas werkelijk op wat een immens terrein dit bedrijf heeft. 13 hectare hoor ik later. Op het erf is het heel rustig. Muisstil eigenlijk. Iets verderop hoor ik muziek en zie ik een kas. Ah, dus toch eten. Maar nee, in de kas tref ik Ronald aan. Hij vertelt over zijn stage en de boompjes die hij kweekt in die kas. “Ik breng je wel even naar Vinverder lezen

De tuinderslaan op met … Aad Verduijn

De geur van op natuurlijke manier composterende tomatenplanten komt me al tegemoet, als Aad en ik uit de vierwieler stappen bij de tuin waar hij mij gaat rondleiden. “Jeugdsentiment”, zeg ik tegen Aad en ik denk nog even met enige weemoed terug aan mijn ‘ballenrees’-tijd. Om half zes op, op ’t fietsie naar de tuin en van zes tot de middag of net daarna, al naar gelang de ballen rood waren, tomaten plukken voor een (bleek achteraf) habbekrats. Groene handen, die niet meer schoon te krijgen waren. En die geur, hét parfum van de Westlandse tuinderslaantjes. Ik heb de tijd van tomaten op de volle grond nog meegemaakt, zo oud ben ik al. En de overgang naar substraatteelt en de eerste hommels in de kas, dat werd helemaal je-van-het in die tijd. Lans tomaten Aad haalt me weer uit mijn jeugddroom en leidt me naar de ingang van Lans tomaten. Ik ontmoette Aad een paar weken geleden op een bijeenkomst van MKB Westland. En daarna nog een keer bij Bezoek Westland, bij Kom in de Kas en bij Horti Herverder lezen

Blog Bezoek Westland: 6x courgettestalletjes voor een verse courgettesoep

De Stichting Bezoek Westland is een initiatief van verschillende partijen die het er allemaal over eens zijn dat Westland veel te bieden heeft op het gebied van toerisme, horeca en recreatie. Sinds januari schrijf ik blogs voor Bezoek Westland over stalletjes langs de weg. Op 4 april verscheen mijn tweede blog op hun website: 6x courgettestalletjes voor een verse courgettesoep. Hieronder een stukje van de tekst en de link naar deze blog. In de courgettesoeproute op route.nl staan 6 stalletjes vermeld waar je mogelijk courgettes kunt kopen. Omdat de oogstseizoenen per stalletje verschillen, heb je zo 6 keer kans om te slagen.  Verder lezen

Blog Bezoek Westland: Fiets de Courgettesoeproute langs leuke stalletjes in het Westland

De Stichting Bezoek Westland is een initiatief van verschillende partijen die het er allemaal over eens zijn dat Westland veel te bieden heeft op het gebied van toerisme, horeca en recreatie. Sinds januari schrijf ik blogs voor Bezoek Westland over stalletjes langs de weg. Op 1 juni verscheen mijn derde blog op hun website: Fiets de Courgettesoeproute langs leuke stalletjes in het Westland. Hieronder een stukje van de tekst en de link naar deze blog. Een mooie fietstocht waarbij je alle ingredienten voor je eigen Westlandse courgettesoep bij verschillende stalletjes langs de weg ophaalt. Bereid daarna de soep en smullen maar! Verder lezen

Fietsen … en eten op Bali!

De titel van dit reisverslag, dit uitstapje ver buiten het Westland, doet vermoeden dat ik op fietsvakantie op Bali ben geweest. Helaas… ik help je even uit de droom. Zelfs samen op de scooter hebben we maar aan de Balinezen overgelaten… Fietsen Fietsen op Bali is niet zo veilig, in dit land zonder verkeersregels waar de scootertjes je aan alle kanten voorbij vliegen en auto’s elkaar links, of rechts als dat veiliger lijkt, inhalen op te smalle weggetjes. Mij niet gezien om daar te gaan fietsen voor m’n eten. Ik heb wel even gefietst over de ‘boulevard’ langs het strand van Sanur, een wandel- en fietspad dat je langs de vele hotels en restaurants leidt en langs winkeltjes, kleine marktkraampjes en visrestaurantjes in de haven. Dat kleine beetje fietsen deed niet veel voor mijn fietsverslaving, maar het was weer even heerlijk om te doen en zo meer van de omgeving te zien. Eten Eten heb ik natuurlijk wel (volop) gedaan, maar alleen in de door anderen in Trip Advisor aangeraden restauverder lezen

Wat gebeurde er in de winter… bij Druivenkwekerij Nieuw Tuinzight?

De lente is al helemaal doorgebroken, het was zelfs al een beetje zomer in het Westland. Vanaf mijn strandbedje op Bali denk ik terug aan mijn bezoekje aan Druivenkwekerij Nieuw Tuinzight, eind maart. Wat gebeurde er in de winter eigenlijk allemaal in die kas op de rand van het Westland en Midden-Delfland? Hilde en Arnold Jansen ontvangen mij zoals de vorige keer weer hartelijk. En maar wat graag om me het antwoord op die vraag uit de (scherm)doeken te doen. Ik krijg een rondleiding door de kas, waar op biodynamische wijze druiven geteeld worden. Hilde vertelt: “Ook in de winterperiode is er genoeg te doen in onze druivenkas. Na een korte rustperiode gaan we aan de slag met het snoeien van de takken van de druivenranken. Het blad is dan van de takken gevallen en alles wordt in de versnipperaar gedaan. De versnipperde takken en bladeren blijven vervolgens op de bodem liggen als voedsel voor de ondergrondse werkers: de wormen. De poep van de wormen is weer de voeding voor de plant.” Wintverder lezen Next