Minder verspilling door ‘Fietsen voor m’n eten’

Koud een week aan de gang met ‘Fietsen voor m’n eten – Westland‘ en ik heb alweer een constatering te pakken. Het fietsen langs stalletjes, groente- en fruitautomaten en landwinkels, langs tuinderslaantjes en boerelandweggetjes, doet iets met mij. Naast een enorme afname van de hoeveelheid plastic verpakkingen, merk ik ook dat er minder eten in de vuilnisbak verdwijnt.
Wat veroorzaakt dit effect bij mij?
En wat als iedereen dit zou gaan doen?

Bewuster kopen
Nou was ik al jaren bewust boodschappen aan het doen. In plaats van één keer per week voor meerdere dagen eten te halen in de supermarkt, ging ik elke dag erheen om te halen wat ik die dag nodig had en waar ik trek in had. Wat ik weg gooide, ging netjes in een ecologische afvalzak (van aardappelzetmeel gemaakt) in de groene kliko en eens per twee weken haalde de afvaldienst een bodempje van die zakjes gedeponeerd in deze kliko op. Restafval in de grijze kliko heb ik al bijna helemaal niet meer, meestal maar één volle komo-zak per twee weken, mede omdat ik plastic en papier netjes scheid. Ik trek zelfs de plastic folie los van het papier van het kaaspapiertje. Om maar te zwijgen van de touwtjes en labeltjes van theezakjes.

Liefde
Sinds een week is er toch nog iets in mijn gedrag veranderd. De producten die nu in mijn koelkast en op de fruitschaal liggen, hebben een emotionele waarde gekregen. Ik heb er zelf keihard voor gefietst, dat ten eerste. Maar ten tweede en misschien wel nog belangrijker, lijken ze liefde uit te stralen. De verzorgers van zaadje, met water en mest, tot groente of vrucht hebben een gezicht en handen gekregen. Het gezicht en de handen van de hardwerkende Westlander en streekgenoot. Het gezicht van mijn verleden, heden en, hopelijk nog lang durende, toekomst. De handen die rechtstreeks in verbinding staan met het hart van die kweker en boer. De handen die nog met pen of stift de prijzen op het bord schrijven en doorstrepen wat op is.

Die producten, die gooi ik niet zomaar weg! Nee, ik verwerk ze in iets anders, een variatie op wat ik eerder ervan maakte. Een salade, een wokgerecht en misschien waag ik me straks nog wel aan een soep.

Verspilling van eten en energie
Nog nooit eerder heb ik me zo thuis gevoeld in mijn omgeving. Het verbijstert mij dat ik bij de supermarkt biologische tomaten uit Spanje zie liggen, terwijl ze bijna in mijn achtertuin te plukken zijn. Ook biologisch. Wat een verspilling van brandstoffen om die Spaanse tomaten hierheen te krijgen! Niet echt biologisch en ecologisch verantwoord, lijkt me…

En wat ik deze week hoorde van de oudere man bij Naaldwijkseweg 253: de kromme sperziebonen die ik voor € 1 bij hem kocht, zouden anders afgekeurd en weg gegooid worden. Waarom? Omdat ze krom zijn. Wat een onzin! Waar zijn we met z’n allen toch mee bezig? Willen we straks de steeds groter in aantal wordende bevolking blijven voeden en bovenal op een gezonde manier, dan moeten we zeker de kromme sperziebonen niet meer weg gooien.
Ze waren namelijk heerlijk en net zo voedzaam als de rechte…

Creamarja
Terug naar mijn keuken. Ik heb in een grijs verleden hotelschool gedaan. Keukentheorie en praktijklessen, daar had ik een gruwelijke hekel aan. Een klein zesje was het resultaat op mijn diploma. Misschien omdat ik het dikke kookboek van Pauli’s erin moest stampen? Of was het omdat ik niet aangesproken werd op mijn eigen creativiteit? Wie zal het zeggen…

In ieder geval merk ik aan mezelf dat ik nu met mijn hart en met liefde sta te koken. Wortel zelf raspen in plaats van uit een zakje (met als gevolg weer een boel plastic in de container). Groente die ik teveel gekookt had, de volgende dag weer in de salade. Nu zul je misschien denken: “Dit doe ik eigenlijk altijd al, wat zit ze nou te schrijven?”. Ben ik niet zo opgevoed dan?

Opvoeding
Ja, ik ben zo opgevoed dat we alle restjes op een andere manier opmaakten. Mijn ouders zijn ook uit die oorlogsgeneratie dat ze eten niet weggooien en zijn opgevoed met “Eet je bord leeg!”. Maar ergens gaandeweg ben ik dat spoor bijster geraakt. Ergens heeft een slimme neuromarketing-specialist uit de voedingsindustrie mijn brein weten te beïnvloeden met slimme trucjes. Zoals bij zovele mensen om ons heen gebeurt, zonder dat we het door hebben.

Het kan een gevaarlijke combinatie zijn: marketingdeskundigen (vooral die gericht op meer, meer, meer verkoop, op meer consumptie en op ‘gemak dient de mens’) en neurowetenschappers die prijsgeven hoe die grote hersenklomp in ons hoofd werkt. Daar kun je niet luchtig mee omgaan, met die vakkennis over ons brein. Dat kun je niet voor dik geld verkopen aan mensen van mega organisaties die er vervolgens mee aan de haal gaan om ons te verleiden tot het kiezen van zodanig bewerkte en met toevoegingen volgestopte producten, dat van energierijke voeding haast geen sprake meer is.
Slim is niet hetzelfde als intelligent…

Rust-en-Restjes-dag
Gisteren had ik mijn eerste Rustdag wat fietsen betreft. Even te druk met werken in de praktijk en nog een volle koelkast met heerlijke producten. Het werd dus een Restjesdag. Wat ik heb klaargemaakt, kun je terug lezen in de Facebookgroep ‘Fietsen voor m’n eten – Westland‘. Ik maak elke dag een verslag met foto’s en vermeld daarbij de locaties waar ik deze heerlijke producten bij elkaar heb gefietst.

Als expert in het observeren en onderzoeken van (vooral mijn eigen en een beetje andermans) gedrag, vliegen de inzichten me in deze eerste week al om de oren. Het antwoord op de vraag hoe dit op lange termijn zich ontwikkelt, laat nog even op zich wachten en kan alleen beantwoord worden door dit voort te zetten.

Wat als iedereen gaat ‘Fietsen voor m’n eten‘ en Rust-en-Restjes-dagen inlast? 

Ik ben zo nieuwsgierig naar de effecten….

Wil jij hieronder delen wat het met jou doet als je fietst voor je eten langs de weg?
En wil je ook jouw verslagen van je fietstochten en kooksels in de Facebookgroep delen?
Compleet met foto’s van de locaties en van de resultaten van jouw creativiteit.
Dan motiveer ook jij anderen om verspilling tegen te gaan, plasticverbruik te verminderen en de lokale ondernemer te steunen…

Tips
Bekijk de kaart waar jij de lekkerste en meest verse producten zo langs de weg uit kastjes, karretjes, containers, landwinkeltjes en 24/7 automaten bij elkaar kunt fietsen.

Lees ook de blog van Marian’s Kookwinkel over het tegengaan van verspilling met speciale vershouddozen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *